Na rynku supersamochodów coraz trudniej zaskoczyć samą mocą. Kolejne modele mają setki, a choćby ponad tysiąc koni mechanicznych, napęd na cztery koła i rozbudowane układy hybrydowe. Tymczasem nowa marka Sanrivatti postanowiła pójść w nieco innym kierunku. Jej pierwszy projekt, nazwany ONE, otrzyma wolnossący silnik V10 Judd, manualną obsługę? Nie – sześciobiegową sekwencyjną skrzynię Hewland, napęd na tył i docelową masę wynoszącą zaledwie 1100 kg. Najbardziej nietypowy jest jednak pomysł na miejsce kierowcy. Producent chce zmienić sposób, w jaki człowiek siedzi za kierownicą hipersamochodu.
Sanrivatti ONE zadebiutowało z wolnossącym V10 Judd
Sanrivatti ONE zostało oficjalnie pokazane 13 listopada 2026 roku w siedzibie firmy w holenderskim Arnhem. To pierwszy kompletny samochód nowej marki, która od początku zapowiadała, iż chce podejść do konstrukcji samochodu sportowego inaczej niż większość współczesnych producentów.
Sercem projektu jest wolnossący silnik Judd V10 o pojemności 5,5 litra. Jednostka ma osiągać docelowo 800 hp przy 9000 obr./min i 700 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Moc będzie przekazywana wyłącznie na tylne koła za pośrednictwem sześciobiegowej sekwencyjnej skrzyni Hewland.
To dość wyraźny kontrast wobec obecnego kierunku rozwoju najmocniejszych samochodów. Sanrivatti nie zdecydowało się na napęd hybrydowy ani dodatkowe silniki elektryczne. Zamiast tego postawiło na wysokoobrotowe V10, którego charakter i reakcja na gaz mają być ważniejsze niż śrubowanie katalogowych osiągów dzięki kolejnych układów wspomagających.
Warto przy tym pamiętać, iż podane parametry są na razie celami rozwojowymi. Firma nie przedstawiła jeszcze zweryfikowanych wyników pomiarów gotowego samochodu.
Tylko 1100 kg i ponad 700 hp na tonę
Drugim filarem projektu jest niska masa. Sanrivatti zakłada, iż ONE będzie ważyć na sucho około 1100 kg. Fundamentem konstrukcji ma być monokok wykonany z włókna węglowego, a układ napędowy umieszczono centralnie, przed tylną osią.
Jeżeli uda się osiągnąć zakładane parametry, stosunek mocy do masy wyniesie około 727 hp na tonę. To bardzo wysoka wartość, szczególnie jeżeli weźmiemy pod uwagę, iż mówimy o samochodzie bez elektrycznego wspomagania napędu.
Projekt przewiduje również zawieszenie z podwójnymi wahaczami i popychaczami, z niezależną kontrolą ruchów związanych z ugięciem oraz przechyłami nadwozia. Za hamowanie mają odpowiadać karbonowo-węglowe tarcze AP Racing o średnicy 380 mm z przodu i 355 mm z tyłu. Samochód otrzyma także kute magnezowe felgi Braid oraz opony Michelin typu slick.
Deklarowana prędkość maksymalna to 330 km/h. Także ta wartość pozostaje jednak prognozą, a nie wynikiem uzyskanym podczas testów.
Kierowca siedzi inaczej. Na czym polega Apex Position?
Najbardziej oryginalnym elementem Sanrivatti ONE nie jest jednak silnik ani karbonowa konstrukcja. Firma opracowała własną koncepcję pozycji za kierownicą, którą nazywa Apex Position.
W tradycyjnych hipersamochodach kierowca siedzi mocno odchylony do tyłu, zwykle za przednią osią. Sanrivatti chce to zmienić. W ONE pozycja ma być bardziej wysunięta do przodu, a ciało kierowcy ma znajdować się w bardziej centralnym położeniu. Producent porównuje to rozwiązanie do doświadczeń znanych z jazdy motocyklem sportowym, gdzie kierowca jest mocniej związany z maszyną i jej ruchem.
Zmiana nie sprowadza się wyłącznie do przesunięcia fotela. Wpływa na całą architekturę samochodu: kształt kabiny, widoczność, rozmieszczenie elementów sterowania, proporcje nadwozia i sposób podparcia ciała. Właśnie dlatego ONE ma tak nietypową sylwetkę i charakterystyczną, jednoczęściową osłonę kabiny przypominającą kokpit samolotu myśliwskiego.
Sanrivatti twierdzi, iż przeprowadziło już porównawcze testy wirtualne na torze Silverstone. W zakręcie Corner Three kierowca korzystający z Apex Position miał widzieć średnio 3,2 razy więcej powierzchni toru niż w dziesięciu porównywanych hipersamochodach i samochodach torowych.
Trzeba jednak adekwatnie interpretować tę liczbę. Dotyczy ona widocznego fragmentu nawierzchni w symulacji, a nie poprawy czasu okrążenia czy potwierdzonej przewagi na prawdziwym torze. To interesująca deklaracja producenta, ale jej praktyczne znaczenie będzie można ocenić dopiero podczas rzeczywistych testów.
Inspiracją był sokół wędrowny i samoloty myśliwskie
Nietypowa architektura kabiny wymusiła również oryginalne podejście do wyglądu nadwozia. Projektanci Sanrivatti inspirowali się przede wszystkim sokołem wędrownym podczas nurkowania oraz konstrukcją współczesnych samolotów myśliwskich.
Najbardziej charakterystyczna jest długa linia biegnąca wzdłuż boku samochodu. Ma przypominać tor lotu ptaka atakującego ofiarę. Z góry widać natomiast mocno zaznaczone przednie barki nadwozia, które zwężają się w kierunku kabiny. Tworzy to nietypowe proporcje, szczególnie w połączeniu z bardzo wąskim obszarem wokół kierowcy.
Jednoczęściowa osłona kabiny płynnie łączy się z nadwoziem, zamiast wyglądać jak osobny element umieszczony na jego powierzchni. Z przodu uwagę zwracają dwa duże wloty powietrza inspirowane konstrukcją samolotów odrzutowych. Powietrze ma przepływać przez specjalne kanały poprowadzone przez nadwozie.
Z tyłu konstrukcja jest bardziej otwarta, co według założeń ma wspierać przepływ powietrza i odprowadzanie ciepła z silnika. Nad dyfuzorem umieszczono duże skrzydło, a dodatkowy spojler biegnie wzdłuż tylnych barków nadwozia.
To na razie samochód pokazowy. Produkcja i osiągi pozostają niewiadomą
Choć Sanrivatti ONE wygląda jak kompletny hipersamochód, firma wyraźnie zaznacza, iż zaprezentowany egzemplarz jest samochodem pokazowym. Pokazuje docelowy kierunek stylistyczny, proporcje i założenia techniczne, ale wiele elementów przez cały czas wymaga opracowania oraz walidacji.
Kolejnym etapem ma być przygotowanie jeżdżącego prototypu, a następnie rozpoczęcie testów na torze. Dopiero wtedy będzie można zweryfikować osiągi, zachowanie nietypowej pozycji kierowcy i rzeczywistą skuteczność zastosowanych rozwiązań.
Na razie nie podano ceny, terminu rozpoczęcia produkcji ani informacji o planowanej liczbie egzemplarzy. Sanrivatti koncentruje się przede wszystkim na rozwoju samochodu z myślą o jeździe torowej.
