Ferrari zrobiło coś wbrew obecnym trendom. Nowe 296 Challenge Stradale ma 670 KM i nie jest hybrydą

moto-przestrzen.pl 1 godzina temu

Ferrari pokazało dwa samochody, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się do siebie bardzo podobne. W rzeczywistości mają jednak zupełnie inne zadania. 296 Challenge Stradale to drogowe Ferrari z wyścigowym charakterem, natomiast 296 Challenge EVO powstało z myślą o walce o zwycięstwa w okresie 2027 Ferrari Challenge. Łączy je coś jeszcze: podwójnie turbodoładowane V6, napęd na tył i brak układu hybrydowego. W mocniejszej wersji silnik rozwija aż 700 KM.

Oba modele zadebiutowały podczas Ferrari Finali Mondiali 2026 na torze Circuit de Barcelona-Catalunya w hiszpańskim Montmeló. To nie jest przypadkowe miejsce na taką premierę. Ferrari od lat wykorzystuje doświadczenia zdobywane w motorsporcie przy rozwijaniu samochodów drogowych, a nowe 296 Challenge Stradale i 296 Challenge EVO dobrze pokazują, jak blisko mogą znajdować się od siebie te dwa światy.

Ferrari 296 Challenge Stradale. Samochód drogowy, który nie próbuje być grzeczny

Zacznijmy od modelu, który może zainteresować szersze grono miłośników marki. Ferrari 296 Challenge Stradale to samochód homologowany do jazdy po drogach publicznych, ale jego charakter ma być znacznie bliższy maszynie wyścigowej niż typowemu sportowemu Ferrari. Producent nie ukrywa, iż w tym przypadku priorytetem były bezpośrednie reakcje, precyzja prowadzenia i możliwie intensywny kontakt kierowcy z samochodem.

Widać to już po podejściu do konstrukcji. Zamiast rozbudowywać wyposażenie i dodawać kolejne elementy poprawiające komfort, Ferrari skupiło się na ograniczeniu masy i dopracowaniu podzespołów odpowiedzialnych za osiągi. Sucha masa samochodu wynosi 1330 kg, czyli o 140 kg mniej niż w przypadku 296 GTB. Stosunek masy do mocy to zaledwie 1,98 kg/KM.

Pod maską pracuje silnik V6 o pojemności 3,0 l, kącie rozwarcia cylindrów 120 stopni i podwójnym turbodoładowaniu. Jednostka rozwija 670 KM przy 8000 obr./min i 740 Nm maksymalnego momentu obrotowego przy 6250 obr./min. Napęd trafia na tylne koła za pośrednictwem ośmiobiegowej, dwusprzęgłowej skrzyni F1.

Co ciekawe, Ferrari zrezygnowało w tym modelu z układu hybrydowego. Nie oznacza to jednak, iż konstrukcja jest po prostu pozbawiona dodatkowego napędu elektrycznego. Producent musiał przeprojektować część osprzętu, między innymi stosując mechaniczną sprężarkę klimatyzacji oraz rozrusznik-alternator z napędem paskowym, czyli układ BSG. To rozwiązanie pojawia się po raz pierwszy w drogowym Ferrari.

Efekt? Mniej kilogramów i mniej skomplikowany układ napędowy, ale też bardziej bezpośrednie przekazywanie mocy na tylne koła. Ferrari podkreśla, iż silnik został dopracowany pod kątem reakcji na gaz, szczególnie przy niższych obrotach. Zmieniono między innymi sterowanie ciśnieniem doładowania i fazami rozrządu, aby ograniczyć zwłokę turbosprężarek.

Nie zapomniano również o dźwięku. Nowy układ wydechowy z dwiema większymi końcówkami ma ograniczać przeciwciśnienie spalin i wydobywać z V6 bardziej wyraziste, wyższe tony. Zmieniono także sposób przenoszenia dźwięku do kabiny, tak aby kierowca lepiej słyszał zarówno układ dolotowy, jak i wydech. Silnik może kręcić się do 8500 obr./min, więc jest co podkreślać.

Osiągi robią wrażenie choćby bez dodatkowego wsparcia elektrycznego. Ferrari 296 Challenge Stradale przyspiesza od 0 do 100 km/h w 2,8 sekundy, a od 0 do 200 km/h w 7,9 sekundy. Prędkość maksymalna przekracza 300 km/h. Na życzenie można zamówić również układ wydechowy przeznaczony wyłącznie do jazdy po torze, który jeszcze mocniej eksponuje brzmienie silnika.

617 kg docisku. Ferrari nie zostawiło aerodynamiki przypadkowi

W samochodzie o takich osiągach sama moc nie wystarczy. Dlatego jednym z najważniejszych obszarów prac nad 296 Challenge Stradale była aerodynamika. Ferrari deklaruje, iż przy prędkości 250 km/h samochód generuje 617 kg docisku aerodynamicznego, czyli o 72 proc. więcej niż 296 GTB.

Nie jest to zasługa jednego dużego skrzydła zamontowanego z tyłu. Na cały pakiet składają się między innymi przedni splitter, dodatkowe elementy kierujące przepływem powietrza, generatory wirów, specjalne kanały aerodynamiczne oraz całkowicie zabudowana podłoga. Z tyłu pracuje stałe skrzydło wywodzące się bezpośrednio z wyścigowego 296 Challenge EVO.

Co istotne, Ferrari zadbało również o to, aby docisk był możliwie stabilny w różnych warunkach. Zmiany pochylenia nadwozia nie powinny powodować gwałtownych różnic w sile dociskającej samochód do nawierzchni. To ważne szczególnie podczas mocnego hamowania i szybkiego pokonywania zakrętów.

Równie dużo pracy poświęcono zawieszeniu. Zastosowano specjalnie dobrane sprężyny, zmienioną geometrię i półaktywne amortyzatory, które pomagają utrzymać odpowiednią wysokość nadwozia oraz kontakt opon z nawierzchnią. Ferrari podaje, iż w porównaniu z 296 GTB maksymalne osiągi podczas pokonywania zakrętów wzrosły o 7 proc., stabilność poprawiła się o 34 proc., a podatność nadwozia na przechyły spadła o 68 proc.

Do tego dochodzą opony Pirelli P Zero R i P Zero Trofeo RS, opracowane specjalnie dla tego modelu. W zależności od potrzeb kierowca może więc korzystać z ogumienia dostosowanego do różnych warunków i stylu jazdy.

Ważną rolę odgrywa również elektronika. Ferrari zastosowało między innymi układ ABS Evo, system kontroli poślizgu i rozwiązania pozwalające precyzyjniej kontrolować zachowanie samochodu na granicy przyczepności. Przełącznik Manettino oferuje pięć ustawień: Wet, Sport, Race, CT-Off i ESC Off. Nie chodzi więc wyłącznie o to, żeby samochód był szybki. Ma też pozwalać kierowcy stopniowo wykorzystywać jego możliwości.

Wnętrze? Mniej luksusu, więcej wyścigowego klimatu

Podobne podejście widać w kabinie. Układ deski rozdzielczej nawiązuje do 296 GTB, ale wnętrze można skonfigurować w znacznie bardziej surowej wersji. Ferrari nie próbuje udawać, iż jest to samochód stworzony przede wszystkim do spokojnych podróży.

Opcjonalne wykończenie inspirowane modelem 296 Challenge pozwala zrezygnować z części elementów pod fotelami, dolnych fragmentów wykładziny i wykończenia tunelu środkowego. Niektóre partie konstrukcji pozostają wtedy odsłonięte. Panel drzwi wykonano jako pojedynczy element z włókna węglowego, bez klasycznego podłokietnika i kieszeni na drobiazgi.

Do tego dochodzą fotele o rurowej konstrukcji z włókna węglowego, znane wcześniej z Ferrari SF90 XX Stradale. Mają zapewniać podparcie zbliżone do foteli wyścigowych, a jednocześnie są o 25 proc. lżejsze od standardowych foteli wyścigowych. W kabinie znajdziemy również Alcantarę i techniczne materiały, które podkreślają sportowy charakter samochodu.

To oczywiście nie oznacza, iż Ferrari całkowicie zrezygnowało z nowoczesnego wyposażenia. 296 Challenge Stradale może otrzymać między innymi adaptacyjny tempomat, systemy automatycznego hamowania, asystenta pasa ruchu, monitorowanie martwego pola, rozpoznawanie znaków drogowych czy matrycowe reflektory LED. To dość interesujący kontrast: z jednej strony wnętrze można niemal ogołocić z wykończenia, z drugiej samochód przez cały czas może korzystać z rozbudowanych systemów wspomagających kierowcę.

Ferrari 296 Challenge EVO. 700 KM i jeszcze więcej docisku

Drugi z zaprezentowanych samochodów ma znacznie bardziej konkretne zadanie. Ferrari 296 Challenge EVO jest wyścigową ewolucją modelu 296 Challenge i przygotowano je z myślą o sezonie 2027 serii Ferrari Challenge. Nie jest to więc drogowa odmiana Stradale, ale samochód przeznaczony do rywalizacji na torze.

Pod względem napędu EVO idzie o krok dalej. Silnik V6 o pojemności 2992 cmł rozwija 700 KM przy 7500 obr./min i 740 Nm przy 6000 obr./min. Moc trafia na tylne koła za pośrednictwem siedmiobiegowej, dwusprzęgłowej skrzyni F1. Masa samochodu wynosi 1330 kg.

Ferrari nie ograniczyło się jednak do zwiększenia mocy. Dużo uwagi poświęcono aerodynamice i możliwości dostosowania samochodu do charakterystyki konkretnego toru. Maksymalna siła docisku wzrosła o 12 proc. względem poprzedniego 296 Challenge, co oznacza dodatkowe 100 kg docisku przy 250 km/h.

Pojawiła się również konfiguracja Low Drag, która pozwala ograniczyć minimalny opór aerodynamiczny o 4 proc. Różnica w docisku między ustawieniami High Downforce i Low Drag jest ponad dwukrotnie większa niż wcześniej. Samochód otrzymał także przeprojektowany tylny dyfuzor, nowe lusterka, elementy z włókna węglowego i szerszy zakres regulacji tylnego skrzydła.

Ciekawym rozwiązaniem jest możliwość zwiększenia prześwitu tylnej części nadwozia o maksymalnie 10 mm. Według Ferrari pozwala to uzyskać około 30 kg dodatkowego docisku przy prędkości 250 km/h. W samochodzie wyścigowym takie możliwości dostosowania ustawień mogą mieć spore znaczenie, zwłaszcza gdy trzeba przygotować auto do torów o zupełnie różnej charakterystyce.

Szybsze okrążenia i zmiany przed sezonem 2027

Zmiany objęły także elektronikę i układ hamulcowy. Ferrari poprawiło algorytmy kontroli trakcji oraz elektronicznego mechanizmu różnicowego, aby zwiększyć stabilność podczas hamowania i poprawić zwinność na szybkich zakrętach. Zmieniono również charakterystykę pedału hamulca, dzięki czemu kierowca może precyzyjniej dozować siłę hamowania.

Producent przeprowadził testy porównawcze na różnych torach i deklaruje, iż 296 Challenge EVO uzyskiwało lepsze czasy okrążeń na wszystkich analizowanych obiektach. Na torze Mugello przewaga nad poprzednim 296 Challenge wyniosła 0,8 sekundy.

To ważne również z perspektywy nadchodzącego sezonu. W 2027 roku do kalendarza Ferrari Challenge dołączą trzy rundy z 40-minutowymi wyścigami długodystansowymi. Nowy format zadebiutuje podczas drugiej rundy sezonu na torze Mugello. W takich warunkach liczy się nie tylko maksymalna szybkość, ale również powtarzalność osiągów, stabilność samochodu i kontrola zużycia opon.

Dwa Ferrari, dwa różne światy

Premiera 296 Challenge Stradale i 296 Challenge EVO dobrze pokazuje, jak Ferrari rozumie transfer technologii między motorsportem a samochodami drogowymi. Pierwszy model ma dostarczać możliwie intensywnych wrażeń na publicznych drogach, drugi został przygotowany do rywalizacji w markowej serii wyścigowej.

Oba mają silnik V6 bez układu hybrydowego, napęd na tylne koła i masę wynoszącą 1330 kg. Różnią się jednak charakterem, skrzynią biegów, przeznaczeniem i szczegółami technicznymi. Stradale oferuje 670 KM i homologację drogową, a EVO rozwija 700 KM i ma pomóc kierowcom walczyć o jak najlepsze wyniki w Ferrari Challenge.

W czasach, gdy coraz więcej sportowych samochodów korzysta z elektryfikacji, takie połączenie lekkiej konstrukcji, mocnego silnika spalinowego i wyścigowych rozwiązań z pewnością przyciąga uwagę. Ferrari nie ogłasza przy tym odwrotu od hybryd. Pokazuje raczej, iż w odpowiednio wyspecjalizowanych modelach wciąż widzi miejsce dla bezpośredniego, spalinowego napędu.

Idź do oryginalnego materiału